Zij maakt het

verhuisbericht

Vandaag ben ik verhuisd van het ziekenhuis naar revalidatiecentrum het Roessingh. Van 1 tot 18 november heb ik vanuit mijn ziekenhuisbed het reilen en zeilen in een ziekenhuiskamer kunnen bekijken. Je zou er een boek over kunnen schrijven, met communicatie, of liever wat daar allemaal in mis gaat, als rode draad.

Verlopig rijd ik nog wat onwennig in mijn rolstoel over een afdeling die toch zeker een paar weken de mijne zal zijn. In ieder geval heb ik hier internet, maar ik heb natuurlijk ook nog een gewoon postadres:

RC het Roessingh,
tav Annita Wilschut
afdeling orthopedie
postbus 310,
7500 AE Enschede

Zoals hier gezegd was ik op de terugweg uit Griekenland toen het noodlot toesloeg. Ik ben ruim 3 weken weg geweest en in de middelste week verbleef ik in hotel Porfyron

in de bergen in noord-west Griekenland, waar Marijke Meeuwsen een viltweek verzorgde. We hebben van alles gemaakt, onder meer polswarmers:

Later meer over de viltweek in Griekenland.

Productie in het ziekenhuis

"hoe het gaat??",  tja wat zal ik daar van zeggen, eigenlijk zijn gebroken benen erg saai, je pakt ze in,  dan wacht je een hele tijd, en dan is het wel weer goed. Zo nu en dan een nieuw gipsje, omdat het vorige te wijd is geworden, kun je weer een leuk kleurtje kiezen. Alleen kan ik tijdens het wachten zo weinig. Deze week stond in het teken van "hoe overbruggen we de tijd".  Het plan is dat ik naar revalidatiecentrum "het Roessingh" in Enschede ga tot ik weer kan lopen. In principe is dat geregeld, nu nog wachten op een plekje, misschien volgende week.  En dus ben ik nog steeds in het ziekenhuis, waar de dagen best lang en saai zijn. Het adres dat ik in het vorige logje vermeldde doet het dus nog.

Na mijn vorige logje kreeg ik heel veel kaarten. Een kaartje is altijd leuk, maar als je, toch enigszins afgesloten van de wereld, leeft op de 2 vierkante meter van een bed, dan zijn kaartjes minstens vijfdubbel leuk. Heel veel dank iedereen. Bij de kaartjes zat ook een streng groen-gemêleerde wol, zelfgeverfd door de verzender met eierverf. Zoals je ziet is deze wol inmiddels omgezet in een aapje, nog zonder ogen,  maar mijn dochter komt vanmiddag en zij kan vast wel een paar oogjes opsnorren in mijn huis.

De enige die profiteert van mijn verblijf hier is aap. Ik besteed mijn tijd met het breien van aapjes aan de hand waarvan ik het patroon uitwerk. Op dit moment is de tekst bijna klaar. Van het volgende aapje dat ik brei zal ik onderweg fotoos maken ter illustratie van het patroon. 

Ik hoop dat er in het Roessingh internet is, zodat weer andere weblogs kan lezen. Ik loop een maand achter.

Zo, dit verhaal gaat weer op de usb-stick, dan zet mijn dochter het vanmiddag op mijn weblog.

Een beetje dom

Ik was een beetje dom met dit als resultaat.

Ja, ja, allebei mijn enkels zijn gebroken en ook in één elleboog zit een scheurtje. Hoe krijg je dat nu voor elkaar, vraag je je natuurlijk af.

Ik ben bijna de hele maand oktober op vakantie geweest, De laatste 3 logjes op mijn weblog schreef ik op verschillende terrasjes, één in zuid Duitsland, één in Venetië en één in Ioannina, een provinciehoofdstad in noord-west Griekenland. Het was super, tegen de tijd dat ik weer wat mobieler ben zal ik verder schrijven over deze vakantie, met name over de "zij-maakt-het" aspecten ervan.

Ik heb deze reis alleen met mijn autootje gemaakt. Op de heenweg ben ik naar Venetië gereden, in 3 etappes en onderweg heb ik een bezoek aan de wollknoll gebracht (zie een vorig logje). Na een uitgebreid bezoek aan Venetië nam ik de boot van Venetië naar Igoumenitsa een kustplaats in noordwest Griekenland. Op de terugweg ging ik met de boot en omdat ik geen zin had om weer 1400 km van Venetië naar huis weer te rijden had ik een plaats in de autoslaaptrein van Verona naar Düsseldorf geboekt.

In Verona ging het mis. Ik moest mijn auto op de autowagon rijden en dat was heel slecht georganiseerd daar. Je rijdt je auto op de trein en daarna moet je uit de auto en dan terug lopen. Op de wagon was nauwelijks ruimte en ze hadden niet de moeite genomen om een perronnetje naast de wagon te maken (zoals bv in Düsseldorf). Om mij heen sprongen bestuurders (allemaal mannen natuurlijk, jonger en sportiever dan ik) van de wagon en liepen naast de wagon terug. In een vlaag van verstandsverbijstering vergat ik even dat ik vrouw, 54, en helemaal niet sportief ben en sprong ook. Ik viel en verstuikte (dacht ik) mijn beide enkels. Mijn ene voet stond scheef, de verstandsverbijstering was nog niet weg, en ik zette hem weer recht, wat met een klik in mijn enkel lukte. Met veel pijn en moeite ben ik teruggelopen naar mijn handbagage en omdat dat ging was ik ervan overtuigd dat er niets gebroken kon zijn. Op dat moment wilde ik maar één ding: ook in de trein en met mijn auto en al mijn spullen mee terug naar Düsseldorf. Ik ben helemaal terug gereisd naar Enschede, en dat betekent dat ik ook van Düsseldorf naar Enschede ben gereden in mijn auto. Toen ik thuis was, verdween de roes waar ik kennelijk in verkeerde en na een uurtje realiseerde ik me dat er iets goed mis was met mijn enkels. In het ziekenhuis bleken ze allebei gebroken en bovendien zit er een scheurtje in één van mijn ellebogen. Heel onhandig allemaal, zeker omdat ik alleen woon; ik ben voorlopig nog niet weer thuis.

Wat ben ik blij dat ik brei, dat is ongeveer het enige dat nog kan. Er is alweer een Lodewijkje geboren (gevuld met vette watten uit de verbandkast van de afdeling in het ziekenhuis). Verder ligt het patroon van aap altijd nog te wachten, en dat kan ik hier op mijn laptopje mooi verder gaan uitwerken.

Daarnaast vormen 2 gipsbenen natuurlijk ook een creatieve uitdaging. Inmiddels zien ze er zo uit.

Lekker gekke kleurtjes en zelfgebreide slofjes. Maandag moet er weer nieuw gips om, maar eens kijken wat we er dan van maken.

Ik zit dit logje te typen op mijn laptopje in het ziekenhuis waar ik helaas geen toegang heb tot internet. Ik zet het op een stick en vraag mijn dochter om het te publiceren. Jammergenoeg kan ik natuurlijk ook al jullie lieve en meelevende reacties niet lezen, tenzij je hem op een kaartje schrijft en stuur naar:

Annita Wilschut
MST locatie haaksbergerstraat kamer D305
Postbus 5000
7500 KA Enschede

Ik verwacht dat ik hier nog tot halverwege deze week ben, daarna ga ik niet naar huis, maar ik weet nog niet waar ik wel heen ga.

Nooit meer sleutels kwijt?

Afgelopen week volgde ik bij haar een workshop vilten. Eén van de onderwerpen was gelaagd vilt en ik maakte dit sleutelkoord. Zo kan ik mijn sleutels om mijn nek hangen. Misschien raak ik ze nu niet meer altijd kwijt.

Hieronder zie je twee armbandjes die werden gemaakt door een andere cursist.

schaapje, schaapje, heb je mooie wol?

ja, baas, ja wel 3 zakken vol.

Vorige week bracht ik een bezoek aan de wollknoll in Duitsland, en daar kocht ik deze 3 zakken wol. De wollknoll is een enorme handel in spin- en vilt-wol. Er werken zeker 10 mensen die allemaal op een te klein oppervlak bestellingen uit de hele werld klaar maken voor verzending. Hun voorraad is enorm en zeer gevarieerd. Wat je hier boven ziet is een mengsel van wol en bourette zijde, een mengsel van wol en bamboe, en zgn kapp-merino, enn fijne merino met korte vezels waar je een heel sterk en dicht vilt van kunt maken.

Behalve de wol kocht ik ook nog een prachtig vilt boek. Later, als ik een keer meer tijd heb, zal ik er wat plaatjes uit laten zien.

van sokken tot regenboog tot .....

De wol die ik hier zit te spinnen is gebreid. Sokken dus, van sokken heb je nooit genoeg.

Laatst vroeg iemand in commentaar op mijn weblog, hoeveel paar sokken ik nu eigenlijk heb. Nou, veel dus, ik weet het niet precies, maar ik schat 30 of zo. In het sokken breien vind ik telkens weer een nieuwe uitdaging. Eerst was het de mooiste wolletjes zoeken, toen de mooiste wolletjes verven, op een streng, of gebruik makend van een sokkenlap, en nu ben ik zelf wol aan het spinnen en uit aan het zoeken wat het ideale mengsel is om sokkenwol van te spinnen - daarover later wel eens meer. Ik ben 3 jaar geleden begonnen met sokken breien en de eerste sokken beginnen nu toch kapot te gaan.

Daarnaast brei ik regelmatig sokken voor anderen, dochters, mijn zus, mijn schoonzus, vriendinnen. Zo ook bv dit paar.

Ze zijn bedoeld voor haar, een vriendin en bespeelster van een door mij gebouwde harp. Zij treedt met haar harp op als verhalenvertelster en draagt dan een mooie linnen "middeleeuwse" jurk in de kleuren van de lapjes stof die tussen de sokken liggen. Ze wilde daar graag lekker warme bijpassende sokken bij en die heb ik voor haar geverfd (gebruik makend van een sokkenlap) en gebreid.

Ondertussen heb ik zitten spinnen voor, ja, weer een paar sokken. Mooi in de kleuren van de regenboog.

Al eerder maakte ik een keer regenboogsokken, toen met telkens een baan in een kleur. Bij deze zelfgesponnen regenboog echter, zullen de kleuren geleidelijk in elkaar overlopen.

 

af

    Een jaar geleden liet ik het begin van dit vest zien. Het vest is gebreid van zelfgesponnen wol van het schaap van de ouders van Anna's vriend.

Het vest heeft een hele tijd half af in de kast gelegen. Anna's verkering ging uit en in eerste instantie was haar interesse in het vest erg gedaald. Toen zij weer van mening veranderde en het vest wel weer graag wilde hebben, was ik inmiddels bezig met zo veel andere projecten, dat het even duurde voor ik dit weer oppakte.

In juni kreeg ik de volgende vacht van hetzelfde schaap en heb ik er nog wat wol bijgesponnen (ik had te weinig en het grootste deel van de rest van de eerste vacht was inmiddels verwerkt in allerlei viltprojecten). Het vest is nu af. het past goed en Anna is er erg blij mee. Het patroon is gebaseerd op het patroon van de "central park hoodie" (zie vorige logje over dit vest). Ik heb het patroon zo aangepast dat het zonder naden, van boven naar beneden kon worden gebreid. Daarom is de ingezette mouw vervangen door een raglanmouw, met - in stijl - een kabel in de raglan.

Omdat Anna graag een rits wilde in het vest het ik een andere sluitbies gebreid. De sluitbies is apart gebreid en later aangenaaid.

Om de rits netjes in het vest te zetten, heb ik hem met de naaimachine tussen een dubbelgevouwen bies genaaid en die bies is daarna met de hand aan het vest genaaid. De bies gebreid van dunner garen dan de rest van het vest (2-draads getwijnd ipv 3-draads)

De kabels van de raglan lopen door in de zijkant van het vest en de onderkant van de mouw.

De kabels "waaieren" uit in de boorden van het vest. 

laptoptas

Afgelopen weekend heb ik een workshop sloffen vilten gegeven. Zaterdag heb ik de hele viltboel laten liggen en zondag ben ik zelf aan het werk gegaan om een laptoptas te maken, waar mijn minilaptop, de dvd-lezer, de muis, de snoeren en wat dvd's netjes in kunnen. Zo ongeveer:

Ik wil de tas in één geheel vilten. De vakjes maak ik door stukjes plastic tussen de verschillende lagen vilt te leggen.

Hier zie je hoe ik de vakjes voor de dvdspeler en de muis heb gelegd, het plastic steekt er net tussenuit. Ik was van plan om meer fotoos van het proces te maken, maar de batterij van mijn fototoestel was leeg, helaas.

Alles past er netjes in. De snoeren zijn een beetje een warboel en daarom heb ik twee klittenbandjes gebruikt om het snoerenvakje af te sluiten. Op het vak van de computer zit nog een kleiner geel vakje, waar wat dvd's in kunnen. Op de bovenste foto zie je hoe de tas met inhoud opgevouwen wordt.

De ander kant heb ik versierd met een lapje chiffon-zijde, tie-dye geverfd en meegevilt. Dit is de eerste keer dat ik zo'n "ingewikkelde" tas heb gevilt. Er zijn details die beter hadden gekund, maar ik ben tevreden over het geheel. Binnenkort ga ik op reis en dan kan mijn laptopje mee. Wie weet houd ik jullie wel op de hoogte van mijn wel en wee.

Hieronder zien jullie het resultaat van de sloffen workshop.